Մեր բակում Սերգեյ անունով մի տղա կա: Բարձրահասակ չէ, նույնիսկ կարելի է կարճահասակ անվանել: Ատլետիկ տվյալներ չուներ, սակայն փոխարենը ֆիզիկապես ուժեղ էր: Բակի տղաներով հետն ընկերություն չէինք անում: Սակայն մի օր նա եկավ ու ցանկացավ մեզ հետ ֆուտբոլ խաղալ: Մենք էլ չմերժեցինք ու վերցրեցինք թիմ: Գնդակին առաջին հպումով ծուռ հարված կատարեց, ինչից էլ ջղայնացավ ու միտումնավոր հարվածեց հակառակորդի ոտքոին: Հակառակորդի ոտքը ցավաց, բայց նա լռեց: Հաջորդ պահին գնդակը մեր դարպասապահի մոտ էր: Սերգեյը պահանջեց, որ գնդակը տան իրեն` թեև թիմակիցներն ավելի համար դիրքերում էին կանգնած: Դարպսապահը չտվեց, ինչի համար ծեծ կերավ: Մենք էլ բոլորով նայում էինք ու մեջ չխառնվեցինք:
Այդպես Սերգեյը սկսեց մեր հետ ֆուտբոլ խաղալ` մասնակցում էր գրեթե բոլոր խաղերին: Ինքն իրեն հռչակեց թիմի ավագ: Ամբողջ խաղը հարամ էր անում, սակայն ոչ մեկիս ռիսկը չէր հերիքում, որ բան ասեինք: Վախենում էինք: Անցան ամիսներ:
Մի օր էլ որոշվեց միջթաղային ֆուտբոլի առաջնություն անց-կացնել: Մեր թաղի թիմի կազմը որոշեց ու կազմակերպիչներին ներկայացրեց Սերգեյը: Առաջին իսկ խաղում նա շատ ուժեղ հարվածեց հակառակորդի ոտքին, ինչի համար անմիջապես հեռացվեց խաղադաշտից: Սերգեյը հեռացվեց, սակայն մինչ այդ հայհոյելով վիճում էր մրցավարի ու կազմակերպիչների հետ, սակայն անօգուտ: Մրցավարն անողոք էր ու Սերգեյից չէր վախենում: Մնալով հինգ հոգով վեցի դեմ, մենք լուրջ դիմադրություն չկարողացանք ցույց տալ ու պարտվեցինք 3-8 հաշվով: Հաջորդ խաղին Սերգեյը հասկացավ, որ ուրիշ թաղի ժողովուրդն իր ուժից չի վախենում ու մշակեց մեր թիմի խաղային տակտիկան, որը կոչեց ՖՈՒՏԲՈԼԱՅԻՆ ԴԻՎԱՆԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆ: Մենք դուրս ելանք խաղադաշտ ու կիրառելով Սերգեյի ֆուտբոլային դիվանագիտությունը` կրեցինք խայտառակ պարտություն 1-11 հաշվով:
Այս խաղից հետո թաղի տղաներով հավաքվեցինք ու միաձայն որոշեցինք Սերգեյին հեռացնել մեր թիմից: Երեկոյան բոլորով միասին մոտեցանք Սերգեյին ու ասացինք այդ լուրը: Նա կատաղեց, հարձակվեց մեր վրա, սակայն մենք չընկրկեցինք ու պատասխան հարված տվեցինք: Սերգեյը մռնչալով հեռացավ:
Հաջորդ խաղերին մենք հաղթեցինք 7-3, 7-2 և 9-6 հաշիվներով ու դուրս եկանք քառորդ եզրափակիչ: Այնտեղ էլ հաղթեցինք 5-1 հաշվով: Վաղը կիսաեզրափակիչն է: